"Celem nas, wezwanych do życia i pracy
z ludźmi najbardziej zranionymi,
jest pomóc im się podnieść,
odkryć i poznać własne dary,
odkryć swoje piękno i swą zdolność
do kochania i służby.
Niebezpieczeństwo, jakie grozi ludziom służącym ubogim,
polega na tym, że wstrzymują ich rozwój,
robią za nich zbyt wiele, tak jak rodzice zbyt wiele robią
za swe upośledzone dzieci.
Łatwiej jest zrobić coś za ludzi,
aniżeli pomagać im odnaleźć ludzką godność
i szacunek do samych siebie
przez to, że sami będą umieli to zrobić.
Kiedy robimy zbyt wiele,
nie pomagając innym wzrastać
ani nie ucząc ich odpowiedzialności za siebie,
czy nie służymy sobie samym?
- czy nie szukamy władzy i uznania?
Służyć ubogim
to pomagać im tak, jak matka pomaga dziecku
w odkrywaniu jego własnych darów i piękna,
w osiągnięciu większej niezależności,
tak by sama stopniowo mogła odejść w cień".
Jean Vanier, Zranione ciało. W stronę uzdrowienia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz